Tekst 1
Tekst 2

Tekst 3

 

Vraag en Antwoord tekst 2
Door Rini van Vught
December 2005


Vraag en Antwoord is een rubriek waarin de mailwisseling is weergegeven tussen Rini en een lid van de Vriendenkring van de Stilte. De naam is steeds vervangen door Piet of Pieta. Hieronder is de tekst weergegeven.


Hoi Rini,

Hoi Piet
Fijn dat je me betrekt in je zelfonderzoek. Je mag dat zo vaak doen als die impuls er is. Ik heb mezelf een kleurtje gegeven dat maakt het allemaal wat gemakkelijker en overzichtelijker. Laten we samen eens verder gaan in dit zelfonderzoek en ik nodig je daarbij uit om met me verder te lezen…

Ik weet niet goed waar en hoe ik beginnen moet. En ik weet ook wel dat het gebazel is van de denker, maar het moet er toch uit. Ik dacht laatst aan de momenten dat ik echt gelukkig en vrij was en ik merkte dat die momenten me zijn overkomen en dat ik er, juist toen ik niet mee bezig was; zonder verwachtingen, er gewoon inviel. En toch voelt het dat er op een bepaald niveau gehandeld moet worden. Het werd me na de kerstbijeenkomst heel duidelijk dat ik werk moet maken van mijn verhuisplannen. Alle angstige gedachten dat ik het alleen moet doen en dat het niet te betalen is en dat ik niet waar ik wil gaan wonen en of ik het daar wel naar mijn zin heb, afijn je snapt het wel, moet laten voor wat ze zijn en er niet naar luisteren.

Dit bovenste staat op zich, en zoals ik al tegen je zei, je trekt geen conclusies.
Als blijkt dat iets “beter” voor je is, vraagt dat een JA!
(1)Echter de onvrije mens is een angstig gewoonte dier en zoekt het vertrouwde en het veilige liever op. Terwijl dat meestal niet is wat echt goed voor hem is. De onvrije mens krijgt steeds weer dezelfde impulsen maar durft geen verantwoording te nemen en conclusies te trekken. De vrije mens echter kan kiezen en draagt die verantwoording, maar de onvrije durft niet te kiezen en de verantwoording over zijn leven niet aan. De onvrije heeft een gehechtheid met …… gedachten, verwachtingen angsten, emoties en komt er tenslotte op uit dat die kant maar eens gezien moet worden. Lees maar….

Toch merk dat er meer is dat onder ogen gezien moet worden. Ik voel me al heel lang niet echt gelukkig en heb een angstig gevoel. Ik weet me niet echt geliefd, ik bedenk me geliefd en dat is mezelf voor de gek houden.

Inderdaad als je doorgaat in je onderzoek kom je erachter dat het eigenlijke pure zelfafwijzing is gebaseerd op oude ervaringen, die je de overtuiging hebben gegeven dat je niet geliefd bent!  Zie hier de onvrije mens die eigenlijk maar een drijfveer kent. Thuiskomen in de liefde! Of zoals ik het vaak zeg: Weet je geliefd! Dit vraagt een waarachtig JA, op die opgedane doorleefde ervaring! Maar dat kan wel eens inhouden dat je levens-verwachtings-plaatje drastisch herzien moet worden. BV.Geen verwachting meer naar een relatie, over hoe je leven eruit moet zien, over zingeving en doelgerichtheid, over….. etc.etc. Door de realisatie over dit alles die dan ontstaat , vlucht je pseudowerkelijkheid weer automatisch in een oude identificatie. Dan begint het angstige bange gewoonte dier weer bij (1).  Zo draait het rad van incarnatie eindeloos rond tot het hele plaatje een keer echt helemaal gezien is. Lees verder..

De eerste keer dat ik bij je kwam, was vanwege die verbroken liefde en sindsdien is die angst, onzekerheid, het me niet geliefd weten en het niet kunnen vertrouwen begonnen. Op de een of andere manier is na die liefde de overtuiging ontstaan dat ik niet de moeite waard ben, het leven tegen me is en durf ik niet meer ten volle te leven omdat mijn hart toen zo´n pijn gedaan heeft. Ik probeer dat te vermijden, want die pijn was ondraaglijk.

Piet. Je schrijft hier zo mooi: die pijn was ondraaglijk.  Maar is dat zo? Schijnbaar is die nog steeds ondraaglijk…. !? Toch.
Hier wordt je geconfronteerd met een andere ervaring. De ervaring over de vrijheid van het (aandachts)Licht. Het Licht schijnt op iets en je wordt ermee gevuld. En dat vullen is eigenlijk een gevolg van de afwezigheid van tweeheid. Wanneer men echter de afwezigheid van tweeheid benoemt dan wordt het een eenheidservaring genoemd, alsof er iemand is die dat doet lijkt te ondergaan of te ervaren. (in werkelijkheid is dat slechts het benoemen van de ervaring maar niet de werkelijkheid)
Ik herhaal: Wanneer men echter de afwezigheid van tweeheid benoemt dan wordt het een eenheidservaring genoemd, alsof er iemand is die dat doet lijkt te ondergaan of te ervaren.
Het is echter een van de beschrijvingen over de eenwording met datgene waar het (aandachts) Licht op schijnt, via denken, gevoel, horen, zien, proeven of ruiken.
En zo ben je een met die ervaring, en als je het in de tijd plaats zeg je.
En zo wordt je opnieuw gevuld met die oude ervaring. Maar in de werkelijkheid lijk je gevuld te worden met die oude ervaring.
Maar naakt en kaal is en blijft het de afwezigheid van tweeheid!

Hoewel die gebeurtenis me wel bij jou gebracht heeft en mijn zoektocht naar de waarheid toen echt begonnen is. Onzin! Die was er altijd al en in iedereen, je kunt hooguit zeggen dat hij daarna directer gericht lijkt op de werkelijkheid. Tegelijkertijd draag ik die gebeurtenis nog dagelijks met me mee en het voelt alsof die gebeurtenis verdere ontwikkeling in de weg staat, mij stagneert. Enerzijds heb ik de behoefte om weer ontzettend verliefd te worden en een relatie aan te gaan omdat ik nog weet hoe fijn het voelde zo vrij en ongedwongen te zijn. Achteraf besef ik dat ik toen in mijn hart was en vrij was en dat ik die vrijheid projecteerde op dat meisje. In haar had ik, zonder dat ik me daar toen van bewust was mijn eigen bron herkend.

Inderdaad je zou het zo kunnen zeggen. Maar eigenlijk komt het erop neer dat je je door de ervaring en in de situatie geliefd weet. Toch schijnt je aandachtslicht wisselend in de ervaring. Namelijk dan in de ervaring afgewezen te worden en dan in het je geaccepteerd weten. Het verbreken van die voor jouw schijnbaar volkomen open en naakte band van weten, heeft je op je grondvesten doen schudden. Helemaal onderuit gehaald. Als we dat weer gaan benoemen wordt het zoiets van ik ben hierdoor diep gekwetst en kan daardoor…..  etc etc. Piet, het is toch volstrekt logisch dat je de ervaring identificeert met het hebben van een relatie en een vriendin. Sla even de rood gemaakte zin over en lees verder……

Dit is allemaal hoofdwerk en nog geen doorleefde ervaring. Anderzijds is er ook de angst om verliefdheid toe te laten en me daarin open te stellen uit angst afgewezen te worden en weer die enorme hartzeer te moeten ervaren. Er is diep van binnen nog steeds een enorm wantrouwen jegens het leven. Er is niet het vertrouwen dat ik ook geliefd ben en het verdien om me geliefd te weten. Wel bij anderen maar niet bij mij. Het zal mij wel niet overkomen want het leven is nu eenmaal zwaar en niet te vertrouwen, is de diepgewortelde overtuiging.

Maar nu gaan we eens onderzoeken waar dit nu echt vandaan komt. Dan stel je eerst maar eens de vraag waarom heeft dit me toch helemaal onderuit gehaald?
Ik herhaal nu weer even wat ik zojuist al beschreven heb: Toch schijnt je aandachtslicht wisselend in de ervaring. Namelijk dan in de ervaring afgewezen te worden en dan in het je geaccepteerd weten. Het verbreken van die voor jouw schijnbaar volkomen open en naakte band van weten, heeft je op je grondvesten doen schudden. Helemaal onderuit gehaald.
Maar de werkelijkheid hierover is: Schijnbaar is daar iemand die meent die positieve ervaring van thuiskomen onder controle te kunnen krijgen. Hij wil die vasthouden, herhalen, herbeleven, grijpen, begrijpen, …etc etc.
Maar dan is die liefde niet vol-ledig. Dan is die liefde persoonlijk. Als hij persoonlijk is dan is hij niet oorspronkelijk meer en vrij, maar ongelofelijk beklemmend en verstikkend. Vindt het dan niet vreemd dat die relatie verbroken wordt. Dan is die relatie niet volkomen naakt en open, maar meestal volkomen onbewust, doorspekt van eisen, claimen, angsten, afhankelijkheid, kortom in alles onvrij. En in de illusionaire wereld is dat een algemeen geaccepteerd denkgoed. Die onvrijheid is door de maatschappij, volledig geaccepteerd en geïntegreerd als de werkelijkheid. Je kunt eenmaal niet zomaar meer doen wat je wilt als je een relatie met iemand bent aangegaan, want dan ben je egoïstisch bezig. Luister als je koekjes krijgt moet je er ook voor werken, mag je best wel offers brengen, mag het best wel ten koste gaan van…... Dus het is volkomen normaal dat je onvrijheid voor liefde gaat aanzien. Persoonlijke liefde is geen Liefde. Maar een illusie.
Schrik niet wanneer je een persoonlijke relatie hebt dat het aandachtslicht wisselend in de ervaring schijnt. Namelijk: dan in de ervaring afgewezen te worden en dan in het je geaccepteerd weten. Maar de illusie bestaat er in, dat je denkt, dat dit de werkelijkheid is. En dat er een ik, jij, zij of hij bestaat die een wij kunnen vormen. Die doet ervaart en ondergaat. 
Terug naar de naakte waarheid dan wordt het echter slechts waargenomen……….
En als je dat dan niet meer benoemd dan……….. dan blijft het leeg stil en vrij omdat de werkelijkheid fundamenteel vrij is!
De werkelijkheid “ziet “dit alles zonder oordeel of in beweging te komen aan.
Het spoelt door dat Grote Niets Iets heen……       Laat het spoelen……. 
En stop hier eens even met lezen!

En dan nu om er weer even in te komen deze door mij rood gekleurde zin:
Dit is allemaal hoofdwerk en nog geen doorleefde ervaring.

Beste Piet hoe kun je dit nou toch schrijven, alles wat je hier beschrijft is een doorleefde ervaring. Je kunt alleen maar zeggen dat er hier iemand aan het roer zit die daar geen conclusies aan verbind en te bang is om verantwoordelijkheid te nemen over wat hij eigenlijk allang weet en dus ook is. En je schrijft in die zinnen ervoor: Achteraf besef ik dat ik toen in mijn hart was en vrij was en dat ik die vrijheid projecteerde op dat meisje. In haar had ik, zonder dat ik me daar toen van bewust was mijn eigen bron herkend. Dit is allemaal hoofdwerk en nog geen doorleefde ervaring.

Piet lees je het nu zelf ook……hoe kun je dit nou toch schrijven, alles wat je hier beschrijft is een doorleefde ervaring. Daaraan is geen gebrek.
Maar waar ben jij? Je kunt dus alleen maar zeggen dat er hier schijnbaar iemand aan het roer zit die daar geen conclusies aan durft te verbinden en te bang is om verantwoordelijkheid te nemen over wat hij eigenlijk allang weet en dus ook is.
Wacht hier even alvorens je verder leest.

Heb je nu gefaald of is er een ervaren van wegstromen van je energie? Als dat zo is, laat die energie maar gaan Piet,….. want dat is energie van een pseudo werkelijkheid die jij niet bent. Die je eigenlijk aan het voorbij groeien bent. Die hoef je ook niet meer op te bouwen, laat het gewoon los en zak maar in de ruimte ontspanning weg.

Vaak merk ik dat ik er eigenlijk niet meer wil zijn, ik zou het liefste oplossen en van de aardbodem verdwijnen. Wegvluchten van dit alles. Je hebt me vaak gewezen op die machteloosheid. Ik ben in mijn hoofd gaan zitten heb alles proberen te beredeneren, er moest toch een reden voor zijn. Ik heb boeken gelezen over het hiernamaals en verschillende paragnosten bezocht om maar zekerheid te krijgen dat het ook met mij wel weer goed zou komen. En als er een iets zei wat ik niet wilde horen dan ging ik naar een ander. Ik heb gedacht dat ik, door al die studie en spiritueel gedoe, verder was dan de rest en wijzer, wilde graag bijzonder zijn en met al die eigenschappen de wereld verbeteren.
Ja de denker zou dat maar al te graag als de grote werkelijkheid zien, verder zijn, bijzonder zijn, wijzer zijn en nog meer van dat soort zoethouders.

Ik heb ook diep van binnen de overtuiging en de hoop dat het wel weer goed zal komen, dat er een beloning is voor al dat lijden. Ik weet dat het onzin is, maar het moet er toch uit op de een of andere manier. Ik weet ook niet waarom ik het naar jou schrijf en heb er heel lang over zitten wikken en wegen of ik het wel moest doen en bang dat ik dan afgewezen zo worden, je kent het riedeltje onderhand wel. Daarom doe ik het nu toch maar en zie wel wat de gevolgen zijn. Ik vertelde je al over die verbroken liefde en dat dat daarin nog iets gezien moet worden, ook vertelde ik je dinsdag dat ik altijd mensen boven me plaats omdat ik niet (meer) op mezelf durf te vertrouwen. Ik heb sinds dat het uit is, nu bijna 10 jaar geleden, elke dag aan haar gedacht, maar haar ook uit mijn systeem proberen te weren. Ik wilde niet van haar weten of horen. Gebeurde dat toch, kreeg ik een enorme steek in mijn hart en kwam alles weer boven. Ik stopte het weg, het moest maar eens over zijn, het was niet normaal om zolang over iemand in te zitten. Ik vond mezelf een slappeling en een mietje en wie zit daar nu op te wachten. Toch heb ik vanaf het begin het gevoel gehad dat het nog niet af was.
Ik zou als ik jou was dit maar eens open laten. Wat het af zijn betreft kan het gewoon zijn dat je er alleen achter moet komen dat je helemaal niets meer samen hebt, of juist wel. Puur het aangaan kan al voldoende zijn,want schijnbaar is er toch steeds zo’n impuls om nog iets met haar te moeten doen.

Pieta heeft mij herhaaldelijk geschreven dat zij en ik zielsverwanten waren. Ik dacht dan: Zij zal het wel weten, want zij heeft hartgevoel enz. Ik heb mezelf vervloekt over dat gevoel (dat het nog niet af was), ik heb het ontkent, ik heb het wishful thinking genoemd enz. enz, maar ik kan niet meer ontkennen dat het een diepgeworteld gevoel is dat het met dat meisje niet af is. Als er al zoiets bestaat als zielsverwantschap dan heb ik het met haar en niet met Pieta. Althans op dit moment. Hoe dat gaat lopen weet ik niet. Misschien loop ik haar op een dag tegen het lijf en denk dan, was dit het nou? En dan is het ook af. Ik weet het niet.

Ik heb je al vaker hetzelfde horen zeggen over Pieta. Schijnbaar trekt zij je steeds over een grens heen waar jij je niet prettig bij voelt en wat jij niet wil, en wat voor jou niet zo voelt. Je durft maar niet te vertrouwen op deze informatie en bent bang haar te kwetsen. Toch is het van groot belang dat je eens aan geeft wat je nu werkelijk echt vindt van dit alles. Anders zal zij je steeds over grenzen heen trekken en je blijven invullen terwijl het voor jou simpelweg heel anders voelt en is. Zolang jij niet duidelijk hierin bent geef je haar ook steeds de kans om jouw stuk in te vullen. Je ziet dat het willen helpen van haar onbewust en niet vrij is maar je steeds invult en daardoor in een richting duwt en wringt. Deze wrijving komt dan steeds opnieuw terug als een signaal naar jou, maar jij durft daar niet op te vertrouwen.

Een paar weken terug was er een reünie van mijn oude school, waar ik haar heb leren kennen. Ik durfde er niet naar toe uit angst haar tegen te komen. Een vriendin van mij die wel is geweest zei dat ze haar daar was tegen gekomen, en weer merkte ik die schok door mijn hart. Achteraf besef ik dat dat een kans was geweest om er doorheen te komen. Om erin te springen, maar weer achteraf. Ik weet wel dat ik dat niet ben. Dat wat Ik Ben niet verstoord kan worden maar het is nog geen doorleefde ervaring. Het is nog steeds mentaal en daarom voel ik dat er wel degelijk iets gedaan moet worden. Ik merk toch dat ik een zware rugzak meedraag en wil daar vanaf, hoe onzinnig dat ook moge klinken.
Puur het aangaan kan al voldoende zijn,want schijnbaar is er toch steeds weer zo’n impuls om nog iets met haar te willen of moeten doen. Vertrouw er maar op en zie maar waar het schip dan strand. Laat het verder open.

Ik wil die vrijheid weer, dat spontane, me geliefd weten. Ik weet dat het een spontaan gebeuren is, en dat ik moet wachten zonder verwachtingen. Ik weet ook dat een ik daar niet kan komen en toch voelt het dat er iets gedaan moet worden, dat het gezien moet worden, anders blijven het maar concepten. Het is een grote brei aan het worden en vaak slaat de machteloosheid toe. Ik moet dan echt werken om dat niet toe te laten. Toch doet het bijna dagelijks pijn en voelt het heel zwaar. Het roept elke keer de vraag bij me op. Wat moet ik toch doen of laten? Wat wil er toch niet gezien worden?
Niets! Gewoon spontaan zijn en blijven en het maar laten gebeuren. In een diepe ontspanning wegzakken.

Misschien kun je wel helemaal niets met dit verhaal, maar ik heb toch het gevoel dat ik het aan je moest schrijven. Ik besef ook dat ik door deze mail veel van je tijd gebruik. Ik ben uiteraard bereid de kosten van een consult te betalen.
Dank voor je luisterend oor
Liefs Piet