Tekst 1
Tekst 2

Tekst 3

 

Vraag en Antwoord tekst 3
Door Rini van Vught
Februari 2006


Vraag en Antwoord is een rubriek waarin de mailwisseling is weergegeven tussen Rini en een lid van de Vriendenkring van de Stilte. De naam is steeds vervangen door Piet of Pieta. Hieronder is de tekst weergegeven.


Hoi Rini,
Hoi Pieta,
              Goed dat je me raadpleegt.
Ik ga je in het blauw antwoorden en jij blijft
zwart!
Het onderwerp van gisteravond 'hechting/onthechting en verlangen' heeft me vandaag nog veel bezig gehouden. Sinds 2003 kom ik bij jou en na ruim een jaar voelde ik me behoorlijk gelukkig. De denker die mijn hele leven zo beheerst had, stond nu op het tweede plan. En mijn lijf, dat ik zo lang genegeerd had, ging ik weer voelen. Ik wist mezelf geliefd.Ik voelde rust, vrijheid en stilte. En zelfvertrouwen. En alles wat op mijn pad kwam kon ik open tegemoet komen. Sinds een klein jaar is dat allemaal zo veranderd. Er is veel denken en allerlei oude patronen zijn weer teruggekomen, zoals negatieve gedachten over mezelf. Weg vrijheid, weg me geliefd voelen. Ben ik dan zo gehecht aan die oude patronen, vraag ik me dan af. En er is zo'n sterk verlangen naar die anderhalf jaar voor dit jaar, toen ik me zo goed voelde.
Als eerste kun je hieruit concluderen dat de ogenschijnlijke rust die zo’n jaar lang heeft stand gehouden nog niet Pieta was, of je zou ook kunnen zeggen eigen was! Als het puur mentaal is op een bepaald niveau, dan “helpt het” ogenschijnlijk slechts tijdelijk. Wat ontbrak was de eigen directe ervaring! Wat bedoel ik hiermee? Ik bedoel hiermee te zeggen dat nu het zich opnieuw in alle hevigheid aandient, je er nu nog steeds een strijd mee aangaat. Dat patroon is dus nog niet echt gezien.
Lees maar wat je hier schrijft:

Er is bewustzijn van die altijd aanwezige denker, van de negativiteit ervan, maar het dan loslaten, die stap lukt niet.
Als je het als negatief ziet hoe kun je het dan nog buiten de dualiteit plaatsen? Accepteren is dan alleen maar een gedachte maar geen werkelijkheid.
Pieta je raakt hier verstrikt in het psychologiseren van de zaak. Je vecht je kapot je wil iets gaan accepteren wat je niet te pruimen vindt!
Wat je niet centraal stelt is dat je niets bent van dat alles, je bent dat waar die hele toestand in verschijnt! Als je daar je licht op richt dan overstijgt je die hele kermis!

Gewoon accepteren dat het is zoals het is, er niet in gaan, ik weet het, ik probeer het.
Snap je nu waarom je dat onmogelijk kunt accepteren???? Je blijft hier op het niveau van de denker hangen! Proberen is daarnaast ook strijd en afwijzing! Wie ben je Pieta?!

Geduld hebben, maar het duurt nu al bijna een jaar! En ik verlang zo naar de tijd ervoor, dat ik gewoon gelukkig was. Het kan toch?
Zie eens waar hier je identiteit ligt?! Puur bij het verschijnsel…. Maar ben jij dat?????
Hoezo moet je geduld hebben??? Dat is toch onzin! Doe eens een stap terug…. Wie ben je dan Pieta?!

Een aantal jaren geleden kende ik dat niet, wist ik niet dat dat bestond, ik verlangde alleen naar verlost te worden van mijn ellende. Nu heb ik de worst geproefd, de worst van stilte, rust en vrijheid, en die was lekker.
Als het gehechtheid is aan oude patronen waar ik nu in zit, hoe kan ik dat doorbreken? En zo'n verlangen naar die bevrijding, die ik heb gekend, wat doe ik daarmee? Ik ben me nu dus heel erg bewust van het feit dat dit niet fijn is en dat het veel beter kan. Ik weet het, dat moet ik dan juist allemaal loslaten, maar ik weet niet hoe. Weet jij het???

Liefs, Pieta. 

Ik weet dit:

  1. Er bestaat geen concept dus ook geen passende oplossing!
  2. het bovenstaande kun je wel zo zeggen maar daar schiet je niets mee op!
  3. Je aandacht is niet gericht op je werkelijke identiteit
  4. De vraag wie je werkelijk bent wordt helemaal overschaduwt door aandacht naar dingen en verschijnselen en daar mee stoeien. Je gebruikt daarvoor de volgende termen:negativiteit loslaten, die stap lukt niet, gewoon accepteren, er niet in gaan, ik probeer het, geduld hebben, …..  lees jij het nu ook…. Strijd, strijd en nog eens strijd. Je vraag zal nu wel zijn: ja maar hoe verander ik dit????

En zo blijf je maar zwemmen en rondjes draaien op dat niveau van de denker.

Pieta wie ben je nou? De denker of de verschijnselen, of dat waarin dat alles verschijnt? Het enigste wat je kunt doen is je dat steeds opnieuw realiseren en dan centraal stellen. Dat wat je werkelijk bent. Die ik is vrij…. Heeft geen mening… geen enkele…..  blijft altijd neutraal….
Zo richt je je aandachtslicht steeds weer op zichzelf, op de werkelijke bron.
Schijnbaar zul je dat nu bewuster kunnen doen zodra je bewust bent dat het oude patroon weer zijn dansje doet!

Als er nog vragen zijn stel ze gerust…. Ik hoor je wat dat betreft te weinig Pieta!

Liefs Rini